"Hello world" zijn volgens de overlevering voor het eerst gebruikt in 1974 door Brian Kernighan van Bells Labs, in de interne memo Programming in C: A Tutorial. Ik las over deze anecdote in het boek Code Complete en voor het eerst realiseerde ik mij hoe creatief - in de letterlijke betekenis - coding is. En hoe brutaal het resultaat naar de wereld kijkt. Het resultaat van software is - uiteindelijk - niet meer dan een interface, een abstract communicatiekanaal waarmee wij als mensen interacteren. Ook al is alles wat er achter de interface zit uiteindelijk een menselijke creatie, in essentie stelt de interface de software in staat om een eigen aanwezigheid te hebben (misschien is 'presence' accurater). Het is inmiddels gewoon om over software te praten alsof het een ding is, een ding met allerlei herkenbare, menselijke kuren (waaronder natuurlijk gevreesde virussen). Maar ondanks dat het aan de voorkant voelt als een ding, is het aan de achterkant een eindeloos uitgebreide verzameling van tabellen en stroomschema's, die in steeds hogere abstractie-niveaus ons in staat stellen het ding dingen te laten doen die ons nuttig lijken.

De eerste stap, perfect uitgedrukt door het simpele commando print "hallo, wereld!", is om met een gestructureerde taal een afgebakend en vooraf gedefinieerd effect te hebben op een interface, en wel op zo'n manier dat wij in staat zijn dit effect te kunnen interpreteren als het gewenste resultaat. Vanaf daar kunnen we gaan bouwen. En dat hebben we gedaan. En inmiddels zijn we vele machten verder gekomen dan het voorstellingsvermogen van de grondleggers van deze technologie voor mogelijk hield.

Maar die vooruitgang heeft ook bijeffecten gehad. En de snelheid waarmee digitale technologie zich heeft ontwikkeld heeft ons ook van de wijs gebracht ten op zichte van de fysieke wereld. Zicht houden op de analoge werkelijkheid waarin de zaken een veel trager tempo hebben, maar een grotere, directe impact.

Het zijn maar eerste gedachten. Veel te veel natuurlijk voor een eerste post. Maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Het liefst had ik nu al direct het boek geschreven. Tijd zal aantonen of deze aanzet blijvend is.

‍

‍